Langharig Werkschuw Tuig een site voor en door werklozen. Boordevol tips om niet aan een baan te komen en het maximale uit uw werkloosheid te halen. Neem nog maar een pizza en een bier: wij behoeden u voor het spook der werkgelegenheid...werken is voor sukkels

Wilma weet raad:
Werkloos

Dr. Ir. Wilma Moechtar-Thalib MBA
13 Jan 2004
12:56

Hoi Wilma,

Ik heb altijd met veel enthousiasme gewerkt en liep zelden de kantjes ervan af, maar sinds maart 2003 zit ik werkeloos thuis. Op het grote administratiekantoor waar ik werkte, zijn vorig jaar binnen enkele weken 200 man ontslagen.

Mijn probleem is nu dat ik rare gedachten krijg, wat mogelijk komt doordat ik de hele dag alleen ben en niets te doen heb. Het zit zo: ondanks dat ik een hele lieve vrouw heb, kijk graag naar andere vrouwen. Dat deed ik ook al op mijn werk, maar nu ik niets meer te doen heb, doe ik het nog veel meer. Ik doe heel graag boodschappen en blijf vaak lang in de stad hangen. Ik drink ergens koffie, loop urenlang door de Albert Heijn en ga veel vaker naar de bibliotheek dan vroeger. En ondertussen kijk ik mijn ogen uit. Ik heb nooit geweten dat er overdag zoveel mooie vrouwen vrij zijn, net als ik. Van 18 tot 35 jaar, ik kom ze overal tegen: bloedmooie vrouwen. Soms loop ik bewust achter zo'n vrouw aan en sluit ik achter haar aan bij de kassa. Natuurlijk hebben die vrouwen wel iets te doen, maar het idee dat ze graag met mij in contact willen komen, is voor mij een obsessie aan het worden.

Pas geleden gebeurde er ook iets raars. Na het boodschappen doen, wilde ik mijn fiets pakken toen een mij onbekende vrouw op mijn schouder tikte. Ondanks dat ze een stuk ouder was dan ik, was ze erg mooi om te zien. De vrouw wilde me iets vragen: of ik wist of er ergens in de wijk waarin we waren een bibliotheek was. Zonder na te denken heb ik haar gezegd dat wijkbibliotheken overal wegbezuinigd zijn. Misschien was er wel een bibliotheek in de buurt, maar door de sensatie die ik voelde in haar nabijheid flapte ik er maar iets uit. We maakten nog een praatje over niets, zeiden elkaar gedag en ik heb haar daarna nooit meer gezien. Nu dus mijn vraag: is het normaal dat als je geen werk hebt, zo'n ongezonde belangstelling kunt ontwikkelen voor andere vrouwen? Help me, want voor ik het weet ben ik niet alleen mijn baan kwijt, maar ook mijn vrouw van wie ik toch veel hou.

Koert J

---

Lieve Koert,

Het is mij een volkomen raadsel hoe u in deze tijden van economische vooruitgang uw baan hebt weten te verliezen. Velen hebben een poging gewaagd maar hebben gefaald, omdat zelfs meest werkschuwe werknemers nog waardevol kunnen zijn. Wat een geluk! Mijn complimenten! Want u hebt dit spel op uitzonderlijk geslepen wijze gespeeld. Is het uw egocentrisme, dat u ons op de hoogte stelt van deze heldendaad? Moeten wij voor u opstaan, applaudisseren en u vervolgens huldigen? Wij zouden daartoe over kunnen gaan als dat niet teveel energie zou kosten.

Ik zie evenwel geen enkel probleem in het door u geschetste voorbeeld. Hoewel het rondstruinen in de bibliotheek, Albert Heijn of stad bezigheden zijn die energie kosten kunnen ze worden beschouwd als de eervolle bezigheden als toch enige activiteit ondernomen moet worden. Mocht de door werkschuwen gepropageerde volledige passiviteit u enigszins afschrikken of vervelen dan is het doelloos rondstruinen een redelijk goed alternatief. U hoeft zich u zeker daar niet voor te schamen. Slechts in mijn wijsheid gesproken, kan ik u zelfs aanraden om uw rondstruinen te cultiveren. De - mits hautain uitgesproken - zinsnede: ik werk niet, ik lanterfant zal profetisch werken. U zult volgelingen krijgen. Tegelijk dient dit een ander doel, want het zal een ieder duidelijk zijn dat uw probleem niet het werkloos-zijn is, maar uw vrouw. Dump haar. U kunt ten alle tijden een mooie vrouw kiezen uit uw volgelingen. De overige vrouwen kunt u allerhande werkzaamheden laten verrichten zodat u in staat wordt gesteld het rondstruinen enigszins te perfectioneren.

Overigens is het feit dat de mooiste vrouwen hun boodschappen doen bij Albert Heijn ons allen welbekend. Zelf acht ik de leeftijdsgrens van 35 enigszins discutabel, want er valt veel voor te zeggen dat vrouwen van 36 ook nog schoonheden kunnen zijn. De teloorgang der vrouwelijke schoonheid begint in feite pas bij 37, maar - en dat moet gezegd worden - eenmaal op die leeftijd gekomen takelen ze dan ook zeer snel af.

Hoogachtend, Wilma, die uitzonderlijk nieuwsgierig is naar uw met succes uitgevoerde plannen omtrent het werkloos worden