Na een paar weken lang niet verder te zijn gekomen dan de deur ben ik op de dag dat ik mijn vorige column schreef dan eindelijk naar binnen gegaan. Werd ik in eerste instantie tegengehouden door het hemeltergende gejammer en geschrei dat vanuit openstaande ramen te horen was (of door de bewaking), op een dag ben ik echter gewoon doorgelopen en me bij mijn afdeling gemeld.

Op de afdeling zou ik als eerste met mijn baas kennismaken, deze was namelijk nog nooit door mij ontmoet omdat deze baan via het CWI is geregeld. Zo'n kennismakings gesprek bestaat uit het wederzijds stellen van persoonlijke vragen, wélke vragen dat zijn luistert nogal nauw heb ik ontdekt maar daarover later meer. Na de wederzijdse vriendschappelijke woorden en aanrakingen op de daarvoor bestemde plekken van het lichaam volgde een verhaal over het bedrijf, hoe het heet en wat het doet en wat mijn taak is. Dit alles is echter geheel langs me heen gegaan vanwege desinteresse. De naam was echter iets met 'BV' of 'NV' dus als iemand de naam noemt zal ik 'm zeker herkennen.

Na deze kennismaking werd ik door een collega naar mijn werkplaats gebracht terwijl hij me van alles vertelde over mijn baan. Ik heb er in ieder geval van opgevangen dat ik een functie heb als 'FTE', wat vrij belangrijk schijnt te zijn, maar het schijnt wel het eerste te zijn waar ze op bezuiniging als het slecht gaat. Dus dat biedt vooruitzichten. Mijn werkplaats is een rechthoekig bureau met een computer, een telefoon en een ingelijste foto van een man met een snor. Mijn collega wilde 'm weghalen - de foto schijnt van mijn voorganger te zijn - maar ik heb gevraagd 'm te laten staan, toch een mooie foto. Misschien doe ik er wel een foto van mezelf in als de snor gaat vervelen.

Een ronde door het kantoor. Kennismaken met de rest van de collega's. In een half uur tijd heb ik de handen mogen schudden van de gebruikelijke types; de gangmaker, de slijmer, de meeloper, de werker, de dromer en het slachtoffer. Een eerste blik op de slijmer 'Henk', als dat zijn echte naam is, vertelde me dat ik mijn vijand ontmoet had. En het ergste is: hij zit tegenover me. Het is een slijmer, een carrieremaker van het ergste soort. Formeel tshirt en netjes gepoetste sneakers en doelbewuste slappe glimlach op zijn gezicht genageld. De rest van de collega's viel mee. Veel slappe grappen, succeswensen, hahaha's, sterke's, laat je niet kisten's en andere opbeurende boodschappen.

Tijd voor de koffie. Met collega's in de koffiehoek een tijdlang koffie gedronken. Het leuke is dat er steeds weer mensen komen en gaan bij de koffiehoek, waardoor je steeds iemand anders hebt om mee te praten. Vreemd genoeg gingen de gesprekken vooral over de koffie zelf. Dat het bocht is en dergelijke en dat de vorige koffieapparaten veel beter waren. Ook de rituelen tijdens het koffiedrinken zijn een geval apart maar dit behandel ik in een speciale koffietalk-special want op de koffiepauze volgde de lunch. Ook de lunch is onderwerp voor een special.

Het einde van de lunchpauze. Gelukkig stond direct na de pauze al een collega bij de koffieautomaat waardoor wederom een aanzienlijk aantal kwartieren gevuld konden worden. Na een half uur in mijn eentje bij de koffiehoek te hebben gestaan ben ik toch maar naar mijn werkplek gegaan. Na aankomst op mijn werkplek was er echter wel een klein probleem: wat was mijn taak. Had ik beter op moeten letten? Ik kon me enkel iets herinneren met 'werkzaamheden verrichten'. Uit wanhoop ben ik maar een paar uur achter mijn PC gaan zetten en om 5 uur weggegaan. Tijdens de wandeltocht naar de trein werd ik opeens gegrepen door paniek! Was ik overspannen? Stress? RSI? Burn out? Je denkt: zoiets overkomt mij niet! Of toch?? Volgende keer meer....

Voor veel werklozen is een auto niet weggelegd. En als dat wel het geval is is er nog steeds geen garantie dat je verlost bent van dat vervloekte lopen (of fietsen! maar daarover in de toekomst meer) want bijvoorbeeld het bos, het strand ,de duinen en openbare gebouwen zoals musea zijn voor de auto helaas vaak verboden terrein, zodat een mooie strand- of boswandeling voor de ware werkloze niet is weggelegd.

De werkloze wordt dus weer driedubbelgepakt, wel veel vrije tijd maar geen geld om buiten de natuur te recreeeren en nu dus ook al geen mogelijkheden tot natuurrecreatie! En wat te denken van het tripje naar de buurtsuper voor een kratje ontspanning? Dragen? Denk er aan dat veel van ons fysiek arbeidsongeschikt zijn of dit veinzen, je zou je reintegratieconsulent maar tegenkomen! Tot mijn schrik las ik ook nog eens op ons forum dat sommigen van ons wel 20 minuten moeten fietsen voor hun kratje Euroshopper! Een schande! Tijd is geld! Kamervragen!! Doch niet bevreesd, dappere werkloze vrienden, de scootmobiel kan uitkomst bieden! Het afgebeelde model, de RollerMeister3000, is comfortabel, traag maar zuinig (dit model loopt op 64 penlite batterijen die we tijdens de proefperiode van een jaar slechts een keer hebben vervangen) ) en biedt ruimte voor een krat bier. OP het stuur zit een standaard voor een paraplu, dus natregenen hoeft niet! De kosten zijn ook deze keer niet relevalt want dat de arbeidsongeschikten een dergelijk mobiel direct al kunnen aanvragen. De bijzondere bijstand biedt ook uitkomst, let wel dat u dan minstens 100 meter van de dichtstbijzijnde supermarkt van A status moet wonen!

De Rollermeizter3000 brengt de emancipatie van de werkloze nog dichterbij. Lopen hoeft niet meer, de droom van een passief leven is in handbereik. Een zich handmatig voortbewegende werkloze dient te worden wantrouwd, tenzij in de vrije natuur en in bezit van baard want sommige natuurliefhebbers houden van lopen door de natuur...

Bijna nog erger dan de daad van het werken zelf is misschien wel de reis er naar toe. Vorige week maandag was mijn eerste dag onderkoffer in een anoniem te blijven kantoor op een onbekende te blijven plek in Nederland en de tendens was al gezet met het arriveren in de trein op die betreffende maandag. Na wekenlang in de trein zitting te hebben genomen neem ik de vrijheid om u wat te vertellen over het begrip forenzentrein.

Een forenzentrein is, en knoop dat goed in de oren, GEEN normale trein zoals u en ik die kennen. Alhoewel deze trein slechts een uur of twee later vertrekt dan de ons zo bekende nachttrein ruikt u hier niet de geruststellende geur van de, vaak letterlijke, nachtbrakers die na een nacht vol alcoholische versnaperingen in een perfecte bruine sponzerige walmende roes een voorschot nemen op die welverdiende ochtendrust tussen de korsten op het denkbed. Niets van dat!!

Het meest in het oog stekende verschil met de nachttrein is de uitgeslapenheid en frisheid van de ingezetenen. MAAR....deze frisheid is slechts een facade waaronder een wreed en onbeschrijvelijk leed schuilt! Het moment dat ik voor het eerst rechtstreeks in de ogen keer van een forens keek staat me nog heel goed bij, temeer omdat dat vanochtend nog was. Die ene blik in zijn ogen, een fractie van een seconde, vertelde een verhaal dramatischer dan honderd waargebeurde RTL4 films bij elkaar. Deze mensen gaan NIET naar huis, ze gaan NIET slapen....ze worden gedeporteerd naar hun dagelijkse wereld vol doem, misere en ellende, dit is de trein der verdoemde zielen. Maar het is geen doemtrein met het verwachte gehuil en gekrijs. Neen, deze doem is verstopt achter een maniakale grijns, een kop slappe maar dure koffie en de ochtendkrant 'Metro'

Na mezelf weer gekalmeerd te hebben is er tijd om de tradities en gebruiken van het volk der forzenzen in me op te nemen. Dit volk, valt me op, is gesteld op vaste rituelen. Vaste rituelen én (zit)plaatsen want in het luchtledige staren gaat toch een stuk lekkerder als je dat doet op je eigen vertrouwde plek. Een forzens kan je dan ook tot in het diepst van zijn ziel tergen door op ZIJN plaats af te stevenen. 'De Blik' weerhoudt je daar uiteindelijk toch van. Mededogen tonen is je natuurlijke reactie. Dit duurt echter niet lang, na verloop van tijd is het mededogen op en kan dit spel in volle gang losbarsten. Vroeg of laat maakt elke reiziger een persoonlijke vijand, een nemisis onder zijn medepassagiers. Een juiste vijandkeuze hierbij is essenteel omdat ook een vijandelijke band is gebaseerd op vertrouwen.

Net als alle andere samenlevingen is ook in de forenzentrein een strikte hierarchie. Bovenaan deze hierarchie staan de gangmakers, vaak rijden zij het traject al decenia. Zij ontlenen aan hun positie het recht grappen te maken, met bv de conducteur, en zijn de natuurlijke leiders bij camaliteiten zoals vertragingen. Wanneer de trein stil komt te staan in het weiland zijn gangmakers niet te beroerd dit op te merken met een gevat 'Hé, de trein staat stil midden in een weiland....die NS is zo slecht hahaha' (de reizigers onderaan de hierarchie lachen beleefd mee). Voor de resterende reizigers is dit een teken de zaak te bellen met de melding dat zij drie minuten later zijn dan normaal. Uiteraard fungeren ze ook als contactpersonen tussen conducteur en reizigers onderaan de hierarchie. Zo is het gebruikelijk bij het instappen het kaartje te tonen aan de gangmaker. Wanneer de conducteur zich laat zien zal de gangmaker met een subtiele knik duidelijk maken dat het in deze coupe snor zit wat betreft de plaatsbewijzen en de conducteur zal snel weer in het luchtledige verdwijnen. Dezelfde gangmakers hebben uiteraard ook een centrale rol in het ontgroenen van nieuwe reizigers op het traject, zo heeft ondertekende zijn eerste reis op dit traject doorgebracht met het oppoetsen van attaché-koffertjes en het kruipen door plassen oude koffie en resten gevulde koek.

Hier laat ik het bij voor deze keer. Volgende keer vertel ik over mijn ervaringen op kantoor want vandaag ben ik voor het eerste daadwerkelijk het kantoor BINNEN GEGAAN!

Wellicht heeft u het al gelezen in de krant of op internet maar de gemeente Rotterdam probeert in samenwerking met het CWI langdurig werklozen via het zwembad aan een baan te helpen. Initiatiefnemer van dit project is ondertekende. Waarom dit initiatief? Werklozen en werknemers lijken onverenigbaar, er is geen groter verschil in levensstijl als tussen de langdurig werkloze en de succesvolle manager. Bijna iedereen houdt er echter wel van om van tijd tot tijd een baantje te trekken. Dus waarom zouden we niet proberen deze twee groepen nader tot elkaar te brengen in het gemeentelijk zwembad?

Aanstaande vrijdag hebben we dus het Oostelijk Zwembad aan de Gerdesiaweg afgehuurd alwaar we een groot aantal P&O managers van middelgrote tot grote ondernemingen hun baantjes laten trekken. Voor elke sector hebben we een bad of baddeel in gedachten. Zo zullen in het kikkerbad de P&O-ers van de overheid poedelen, het grote bad zal gedeeltelijk ter beschikking staan voor de financiele sector, het golfslagbad voor de ICT en de energiebranche en tenslotte kunt u de mensen van de sociale & culturele sector tegen de knuffelmuur zien staan. Waar het klikt tussen P&O-er en werkzoekende kunnen zij zich tezamen richting bubbelbad begeven om aldaar tot zaken te komen.

Uiteraard is iedere werkzoekende welkom. Het enige wat u mee dient te nemen is de zwembroek en een geplastificeerd exemplaar van het CV. De diverse P&O-ers hébben vacatures te vervullen en zullen bij een passende kandidaat in het bubbelbad daad bij woord voegen. Daarnaast is er ook ruimte voor ontspanning zodat werklozen en werknemer op ludieke wijze hun frustraties van zich af kunnen dollen bv door middel van hét bommetje bovenop de meneer van de ABN-AMRO of het verstoppen van de zwembroek van die wel érg langdurig werkloze .U ziet: geen droge bedoening, graag zien wij u allen vrijdag dan ook terug in het zwembad!

Af en toe worden we er weer aan herinnerd waarom onze redactie in Rotterdam is gevestigd. In Rotterdam gebeurt het, of eigenlijk juist niet, het is maar hoe je het bekijkt. In ieder geval voert Rotterdam eindelijk een postitief lijstje aan. Nergens zoveel collega's als in Rotterdam. Het percentage werklozen is hier maar liefst TWEE keer zo hoog als het landelijke gemiddelde. In Amsterdam is paniekerig gereageerd. Onze vestiging aldaar heeft maatregelen toegezegd. In ieder geval wordt een platform opgericht, er gaan zelfs stemmen op om Ad Melkert als adviseur aan te trekken. Drastische maatregelen worden kortom niet geschuwd. Raakt Amsterdam zijn naam als hoofdstad van hangend Europa kwijt? Amsterdam is nog slechts een schaduw van wat het was. Leve Rotterdam!