Dicht

Solliciteren. Zweet. Angst. Klamme handen. Ramp voor de sollicitant, feest voor machtswellustige P&O-ers en managers. De meest geaccepteerde vorm van vernedering. Ik stop met deze opsomming want niets verbeeldt het sollicitatieleed zo goed als dit gedicht. Gelukkig niet actief naar hoeven zoeken, een blik op het raam in de trein was voldoende. Normaal zijn wij hier op de redactie niet zo into poezie. Sterker nog, wij keuren het af; de limmerick valt ons al zwaar. Dit gedicht was echter zo herkenbaar dat we het niet konden negeren. Overigens wil onze geitenwollen Radbout Nudeur mededelen dat hij niet achter dit gedicht staat omdat het bidsprinkhanen stigmatiseert.