Stelt u zich een warme dinsdagmiddag in augustus voor. Het eind van de week is nog ver weg, dus de kans dat werkgruwelen op korte termijn kunnen worden weggehuild in het warme deken dat werkenden 'weekend' noemen is nihil.

Het begon als een normale vergadering. Met de gebruikelijke tegenzin nam ik een willekeurige map onder de arm en liep naar vergaderkamer 12. Me niet bewust van de aanstaande hel dutte ik als gewoonlijk in op de kadans van de agendapunten. Ruim een half uur later werd ik echter opgeschrikt door rumoer van de medevergaderaars. Paniek, geschreeuw, gehuil. Wat de hel is er aan de hand?

Uit navraag bij de vergaderaar naast me bleek dat de vergadering door een fout in de agenda in een eeuwigdurende 'loop' terecht was gekomen. Punt 17 op de agenda schreef voor opnieuw te beginnen met agendapunt 3. Tot grote paniek bij de vergaderaars was punt 2 'vaststellen agenda', wat ingrijpen onmogelijk maakte. Nadat een voorstel om de agenda buiten punt 2 om aan te passen was weggehamerd ("Laten we nou geen dingen gaan doen waar we later spijt van krijgen") was de wanhoop compleet. Gelukkig bleek de ingreep van de voorzitter niet zinloos, want na 8 keer doorlopen van punten 3 t/m 17 keerde de rust enigszins terug.

Het was ondertussen wel avond geworden en de volgende paniekgolf kwam al aanrollen: werd het de hele nacht doorvergaderen of was er ruimte voor een pauze? Gelukkig bleek de voorzitter mild gestemd en stelde voor de minuut stilte voor het overlijden van een oude directeur met 5 uur en 59 minuten te verlengen. Tevens werd de koffie op rantsoen gezet. Alle vergaderaars zochten een zacht plekje in de kamer en al jammerend en snikkend ging men de nacht in....

De volgende dag was na een vreemde start na best te doen. De twee dagen daarna eerlijk gezegd ook. Je gaat toch op routine draaien. Op dag 4 bereikten we echter het dieptepunt. De koffie was op. Gelukkig bleken we met een balpen zonder vulling vocht uit de aanwezige cactussen te kunnen zuigen. Ik ergerde me altijd dood aan die kutcactussen (het enige leven dat - ondanks de naam - in een 'kantoortuin' overleeft) maar deze keer bleken ze levens te kunnen redden én er volgde actie uit deze gebeurenis.

Gerard van ICT kreeg op dag 5 (zaterdag!) na een nacht trippen op cactussap de ingeving om agendapunt 9 (vaststellen doelstellingen commissie 'Derksen') te gebruiken om het stopzetten van onze vergadering als een van de doelen van deze commissie op te nemen. Na dit besluit ging het opeens allemaal heel snel. Na een aantal vergaderloops was het alweer maandag en nam de voorzitter contact op met Derksen. De commissie Derksen gaf de facilitaire dienst opdracht om kamer A-521 een andere bestemming te geven en de daar momenteel plaatsvindende activiteiten direct te staken.

En zo konden wij donderdagmorgen, nog geen anderhalve week na aanvang van de vergadering de kamer verlaten met het gevoel dat ook in grote organisaties nog slagvaardig kan worden gereageerd!

Misschien geen grote verrassing maar werk en werken draait om koffie. En om koffie drinken, koffie halen, de koffiehoek en koffie praat. Klinkt makkelijk, niet? MIS!!! Als je je niet aan de ongeschreven wetten rond het drinken van zakelijke koffie weet te houden, kun je opeens helemaal uit de groep liggen. De manier waarop op je je koffie drinkt, welke koffie je drinkt, wat je er in drinkt, wat je er bij zegt, hoe je staat...overal zijn regels voor en het zijn er te veel om op te noemen. Echter, dat is wel wat ik ga doen. Zie hier de do's en don'ts rond zakelijke koffie consumptie die ik op harde wijze heb geleerd:

	Doen	Niet doen
Sociaal:	Quasi nochalant tegen muur of automaat geleund, hand in zak converserend met collega's.	Vanuit een hoekje nerveus in jezelf prevelend achterdochtig je collega's begluren valt niet goed heb ik gemerkt
Gesprek:	Kinderen, hypotheek, belasting	Stoelgang, perverse fantasieen
Toppings:	Gewoon halen zoals je collega het zegt: suiker en melk	Verrassen, andere smaken dan zoet vallen niet goed op kantoor.
Halen:	Gewoon aangeven na het halen	Collega laten vangen
Duur:	Hooguit 10 minuten	Een stoel erbij halen
Gesprek:	Roddelen achter de rug van collega's	Roddelen over een collega die er gewoon bij staat (is toch veel eerlijker?)
Toppings:	Spullen die alleen jij door je koffie drink in je buro lade bewaren	Je zoutklontjes naast de suikerklontjes leggen zonder te aangeven dat het hier zoutklontjes betreft
Algemeen:	Alleen op kantoor gebruik maken van zakelijke koffie	Thermoskan met zakelijke koffie naar huis meenemen
Sociaal:	De koffie van je collega's met respect behandelen	Nare dingen zeggen en roddelen over andermans koffie
Halen:	Een kopje per keer	In één keer je gehele koffie behoefte halen

Let wel: ook met navolging van deze regels blijft het een heikel karwei, ik hoop echter dat ik hiermee het drinken van zakelijke koffie toch wat makkelijker heb gemaakt. Maar hoe makkelijk het ook wordt; privé koffie blijft toch het lekkerst!

Na een paar weken lang niet verder te zijn gekomen dan de deur ben ik op de dag dat ik mijn vorige column schreef dan eindelijk naar binnen gegaan. Werd ik in eerste instantie tegengehouden door het hemeltergende gejammer en geschrei dat vanuit openstaande ramen te horen was (of door de bewaking), op een dag ben ik echter gewoon doorgelopen en me bij mijn afdeling gemeld.

Op de afdeling zou ik als eerste met mijn baas kennismaken, deze was namelijk nog nooit door mij ontmoet omdat deze baan via het CWI is geregeld. Zo'n kennismakings gesprek bestaat uit het wederzijds stellen van persoonlijke vragen, wélke vragen dat zijn luistert nogal nauw heb ik ontdekt maar daarover later meer. Na de wederzijdse vriendschappelijke woorden en aanrakingen op de daarvoor bestemde plekken van het lichaam volgde een verhaal over het bedrijf, hoe het heet en wat het doet en wat mijn taak is. Dit alles is echter geheel langs me heen gegaan vanwege desinteresse. De naam was echter iets met 'BV' of 'NV' dus als iemand de naam noemt zal ik 'm zeker herkennen.

Na deze kennismaking werd ik door een collega naar mijn werkplaats gebracht terwijl hij me van alles vertelde over mijn baan. Ik heb er in ieder geval van opgevangen dat ik een functie heb als 'FTE', wat vrij belangrijk schijnt te zijn, maar het schijnt wel het eerste te zijn waar ze op bezuiniging als het slecht gaat. Dus dat biedt vooruitzichten. Mijn werkplaats is een rechthoekig bureau met een computer, een telefoon en een ingelijste foto van een man met een snor. Mijn collega wilde 'm weghalen - de foto schijnt van mijn voorganger te zijn - maar ik heb gevraagd 'm te laten staan, toch een mooie foto. Misschien doe ik er wel een foto van mezelf in als de snor gaat vervelen.

Een ronde door het kantoor. Kennismaken met de rest van de collega's. In een half uur tijd heb ik de handen mogen schudden van de gebruikelijke types; de gangmaker, de slijmer, de meeloper, de werker, de dromer en het slachtoffer. Een eerste blik op de slijmer 'Henk', als dat zijn echte naam is, vertelde me dat ik mijn vijand ontmoet had. En het ergste is: hij zit tegenover me. Het is een slijmer, een carrieremaker van het ergste soort. Formeel tshirt en netjes gepoetste sneakers en doelbewuste slappe glimlach op zijn gezicht genageld. De rest van de collega's viel mee. Veel slappe grappen, succeswensen, hahaha's, sterke's, laat je niet kisten's en andere opbeurende boodschappen.

Tijd voor de koffie. Met collega's in de koffiehoek een tijdlang koffie gedronken. Het leuke is dat er steeds weer mensen komen en gaan bij de koffiehoek, waardoor je steeds iemand anders hebt om mee te praten. Vreemd genoeg gingen de gesprekken vooral over de koffie zelf. Dat het bocht is en dergelijke en dat de vorige koffieapparaten veel beter waren. Ook de rituelen tijdens het koffiedrinken zijn een geval apart maar dit behandel ik in een speciale koffietalk-special want op de koffiepauze volgde de lunch. Ook de lunch is onderwerp voor een special.

Het einde van de lunchpauze. Gelukkig stond direct na de pauze al een collega bij de koffieautomaat waardoor wederom een aanzienlijk aantal kwartieren gevuld konden worden. Na een half uur in mijn eentje bij de koffiehoek te hebben gestaan ben ik toch maar naar mijn werkplek gegaan. Na aankomst op mijn werkplek was er echter wel een klein probleem: wat was mijn taak. Had ik beter op moeten letten? Ik kon me enkel iets herinneren met 'werkzaamheden verrichten'. Uit wanhoop ben ik maar een paar uur achter mijn PC gaan zetten en om 5 uur weggegaan. Tijdens de wandeltocht naar de trein werd ik opeens gegrepen door paniek! Was ik overspannen? Stress? RSI? Burn out? Je denkt: zoiets overkomt mij niet! Of toch?? Volgende keer meer....