Veel patienten verwachten bij het reintegratietraject dat de consulent als een soort ubermensch aan de slag gaat en alles regelt. Als ik 's ochtends in de spiegel kijk en mijn ogen goed de kost geef begrijp ik ook waarom, maar de werkelijkheid is anders. Reintegratie gaat om conformeren, consessies doen en afzwakken. Kortom een stuk van jezelf inleveren. De client wordt als het ware gevraagd afstand te nemen van zijn eigen identiteit. Een nieuwe loopbaan krijg je niet vanzelf. Geef uw consulent de ruimte u te vormen tot iets toonbaars, iets verkoopbaars.

Reeds jaren geleden was ik betrokken bij de reintegratie van de nu welbekende entertainer Vader Abraham. Na een mislukte carriere als bokser was de beste man werkloos geraakt en op zaak naar nieuwe mogelijkheden. In privekring maakte hij destijds al furore als gelegenheids-entertainer en ik vroeg hem zijn act te laten zijn. Na hem in eerste instantie hevig geschokt terug naar huis te hebben gestuurd belde ik hem toch maar op en zei tegen hem 'Oke, hier kunnen we wat mee, maar zet in godsnaam iets anders op je hoofd dan die wehrmacht helm, beperk de doodsbedreigingen in je teksten en probeer ALSJEBIEFT je hand eens een paar seconden uit je broek te houden tijdens de act'. Aanvankelijk mompelde mijn client iets onverstaanbaars over 'integriteit als artiest', maar we hebben allemaal kunnen zien hoe het afgelopen is.

Zo zou ik tal van verhalen kunnen vertellen maar laat ik het zo stellen dat zonder mijn ingrijpen Harry Mulisch nog steeds - in boerenkiel - op het podium zou staan met zijn uitbundige kraker 'Ik tik met een lepel zachtjes tegen mijn linkertepel' onder zijn pseudonym Gekke Arie, Marc-Marie Huybrechts zou gevangenisbewaker zijn geweest, Gert had in de mand gelegen en Samson in de stoel en had Ella Vogelaar nog steeds in verwarde staat door de stad gelopen, zo nu en dan schreeuwend tegen stedelijke gevogelte.

Kortom: met jezelf zijn kom je er niet. Luister naar je consulent en zet je identiteit en je ego bij het grofvuil. Want wilt u eindigen als een slecht geklede, duiven uitscheldende maniak? I don't think so!!

Kan iemand zich hier nog de zogenaamde 'Melkert Banen' herinneren? ID banen? De Banenpool? Als het goed is zijn uw ervaringen hieraan reeds lang geleden verdrongen. Gelukkig, want deze krankzinnige stalinistisch-bureaucratische monsterbanen hadden beter direct de prullenbak in gekund. Nee, dan mijn eigen Buddy Stage Plan. Goed doordacht maar toch van de straat, beter had ik het niet kunnen verzinnen.

Het Buddy Stage Plan (in de toekomst door de volksmond te noemen 'de Nudeurplaatsen') is gebaseerd op een herkenbaar fenomeem binnen het leven van de werkloze: het net-niet-niets-syndroom. Het dagelijks leven van een werkloze is net niet leeg genoeg om er van te genieten en niet vol genoeg om er 'voldoening' uit te distilleren als ware het een betaalde baan. De wandeling tijdens de reclame naar de ijskast voor een biertje wordt een ergernis, want vormt een vervelende onderbeking van een ontspannend bestaan EN levert niets op.

De werkloze bevind zich tussen de wal en het schip, hangt voor de TV en doet geen ervaring op, want geen bedrijf is bereid zich over 'm te bekommeren. Het Buddy Stage Plan is de set sterke armen die de werkloze van onder de oksels uit deze ongemakkelijke spagaat zal tillen. Binnen het buddy systeem kan een werkwillende werkloze (de 'nudair') een stageplaats (de 'nudeurplaats') aanvragen bij een collega werkloze (de 'nudist'). De nudair zal voor een periode van een maand zijn opdrachtgever het leven veraangenamen door te koken, stof te zuigen, sollicitatiebrieven te schrijven, noem maar op, en zal daar zelf de vruchten van plukken middels werkervaring. Na het verstrekken van de afgesproken periode zullen de rollen worden omgedraaid.

Mijns inziens is de Nudeurplek superieur aan elk eerder gepresenteerd initiatief. De werkloze zal beurtelings ervaring op doen als opdrachtgever en werknemer en het maximale uit zijn werkloosheid halen. Wanneer u mee kunt doen? Direct, dit is het mooie van het systeem, er komt geen instantie aan te pas. U kunt bijvoorbeeld via deze site uw buddy proberen te vinden, of gewoon op straat of in het cafe, in geval van nood zelfs bij het CWI! Sta op en maak die stap!

Tijdens mijn reintegratiegesprekken blijft het niet bij gesprekken over werk. Ook dagelijkse ergernissen komen voorbij, ook daar kun je als reintegratieconsulent niet weigeren een luisterend oor aan te bieden. Meer dan eens komt het onderwerp het tijdens deze gesprekken op overlast door werkenden. Deze groep blijkt degenen zonder de gift der werkzaamheid de rust niet te gunnen. Een greep uit ervaringen van een van mijn clienten:

E.H. te R klaagt over zijn werkende bovenbuurman. Elke ochtend om 6.15 gaat zijn wekker ruim 10 minuten lang op vol volume af. Vervolgens wordt een kwartier lang gezongen onder de douche, opvallend lang met de fluitketel gefloten en op luidruchtige wijze en in tergend traag tempo meerdere rollen beschuit (extra krokant!) gegeten onder hysterische uittroepen als 'Heerlijk!!' en 'Hmmm dat smaakt!!'. Dit alles wordt gevolgd door een kwartier gierlachend rennen en stampvoeten 'toevallig' exact boven de slaapkamer van mijn client door buurman, vrouw en 3 kinderen. De trap afdalend roept de buurman tenslotte ter hoogte van de flat van mijn client gebruikelijk 'Zo dat was weer afzien de hele nacht slapen en niet werken!!!' en loopt dan fluitend verder de trap af.

De oplettende lezer heeft het direct door. Hier is sprake van puur treiter gedrag en zulks kan niet getolereerd worden! E.H.'s buurman is een onaangepast persoon en zal zijn gedrag aan moeten passen. Mocht deze buurman toevallig deze site bezoeken dan doen wij hem bij deze de volgende suggesties:

1) Sta eens wat later op, een werkdag hoeft niet om 900 uur te beginnen!
2) Zet de wekker op zacht volume of draag een koptelefoon
3) Vermijdt tijdens het douchen luidruchtige muzikale uitingen middels gitaar, mondharmonica of volmondige zang
4) Ontbijt met pap, brood zonder korst, soep, langdurig geweekte cornflakes of ander niet krokant voedsel.
5) Als u dan zo nodig moet stampvoeten en rennen doe dit dan op de tenen en met dikke sokken aan. Verplaats het gierlachen hierbij door een flauwe glimlach en doe dit alles boven bijvoorbeeld de keuken van mijn client.
6) Hou de trapafdaling stil en laat eens een leuke verrassing (koffie/croissantje) achter voor uw minder bedeelde onderbuurman

Middels deze leefregels houden we het contact tussen werkenden en werklozen aangenaam en respecteert u het enige dat een werkloze nog resteert: rust!